Σύμφωνα με το άρθρο 703 του ΑΚ, εκείνος που υποσχέθηκε αμοιβή σε κάποιον (μεσίτη) για τη μεσολάβηση ή την υπόδειξη ευκαιρίας για τη σύναψη μιας σύμβασης, έχει υποχρέωση να πληρώσει μόνο αν η σύμβαση καταρτισθεί ως συνέπεια αυτής της μεσολάβησης ή υπόδειξης.
Από τη διάταξη δε αυτή σαφώς προκύπτει ότι κύριες προϋποθέσεις για την εφαρμογή της είναι:
α) η υπόσχεση αμοιβής για τη μεσολάβηση ή την υπόδειξη ευκαιρίας προς σύναψη σύμβασης και
β) η κατάρτιση της σύμβασης ως συνέπεια της μεσολάβησης ή της υπόδειξης του μεσίτη.
Οι έννοιες της μεσολάβησης και της υπόδειξης δεν ορίζονται στο νόμο και έχουν διαπλαστεί νομολογιακά. Πιο συγκεκριμένα ως μεσολάβηση ορίζεται κάθε πρόσφορη ενέργεια του μεσίτη για να έλθουν σε επαφή τα ενδιαφερόμενα μέρη με σκοπό να συνεννοηθούν για την κατάρτιση της σύμβασης. Μπορεί να περιλαμβάνει επιπλέον (αν και δεν απαιτείται) την παρακολούθηση των συνεννοήσεων των μερών, τη μεταφορά ή γνωστοποίηση των προτεινομένων από το ένα μέρος στο άλλο όρων και τη διαπραγμάτευση αυτή. Από την άλλη, η υπόδειξη ευκαιρίας ορίζεται ως κάτι λιγότερο από τη μεσολάβηση, ο μεσίτης ενημερώνει απλώς με αυτή τον εντολέα του για την ύπαρξη συγκεκριμένης και άγνωστης προηγουμένως σε αυτόν δυνατότητας σύναψης της σύμβασης, που τον ενδιαφέρει, χωρίς να απαιτούνται περαιτέρω προσωπικές ενέργειές του, αρκεί δηλαδή ότι έλαβε χώρα υπόδειξη ευκαιρίας και η σύμβαση καταρτίστηκε λόγω της υπόδειξης αυτής (ΑΠ 1023/2015). Για να συντρέχει το στοιχείο της ευκαιρίας, πρέπει να υπάρχει η δυνατότητα συνάψεως της σκοπούμενης συμβάσεως κατά το χρόνο υποδείξεως (ΑΠ 1118/1994).
Αν δοθεί υπόσχεση αμοιβής αποκλειστικά και μόνο για τη μεσολάβηση του μεσίτη, η κατάρτιση της σύμβασης με απλή υπόδειξη του μεσίτη δεν αρκεί για το εναγώγιμο της αμοιβής του (ΑΠ 1071/2010, 1203/2009, 1150/2009).